Αγ.Ιγνάτιος προεορτίως..

Ἰγνατίου τοῦ Θεοφόρου. Πρὸς Ἐφεσίους. XIX

Καὶ ἔλαθεν τὸν ἄρχοντα τοῦ αἰῶνος τούτου ἡ παρθενία Μαρίας καὶ ὁ τοκετὸς αὐτῆς, ὁμοίως καὶ ὁ θάνατος τοῦ Κυρίου·

Τρία μυστήρια κραυγῆς, ἅτινα ἐν ἡσυχίᾳ Θεοῦ ἐπράχθη.

Πῶς οὖν ἐφανερώθη τοῖς αἰῶσιν;

Ἀστὴρ ἐν οὐρανῷ ἔλαμψεν ὑπὲρ πάντας τοὺς ἀστέρας, καὶ τὸ φῶς αὐτοῦ ἀνεκλάλητον ἦν καὶ ξενισμὸν παρεῖχεν ἡ καινότης αὐτοῦ, τὰ δὲ λοιπὰ πάντα ἄστρα ἅμα ἡλίῳ καὶ σελήνῃ χορὸς ἐγένετο τῷ ἀστέρι, αὐτὸς δὲ ἦν ὑπερβάλλων τὸ φῶς αὐτοῦ ὑπὲρ πάντα· ταραχή τε ἦν, πόθεν ἡ καινότης ἡ ἀνόμοιος αὐτοῖς.

Ὅθεν ἐλύετο πᾶσα μαγεία καὶ πᾶς δεσμὸς ἠφανίζετο κακίας· ἄγνοια καθῃρεῖτο, παλαιὰ βασιλεία διεφθείρετο Θεοῦ ἀνθρωπίνως φανερουμένου εἰς καινότητα ἀϊδίου ζωῆς· ἀρχὴν δὲ ἐλάμβανεν τὸ παρὰ Θεῷ ἀπηρτισμένον.

Ἔνθεν τὰ πάντα συνεκινεῖτο διὰ τὸ μελετᾶσθαι θανάτου κατάλυσιν.

 

(η τιμία κάρα του Αγ.Ιγνατίου διασώζεται και διαφυλάσσεται ευλαβώς στον Μητροπολιτικό Ναό Βεροίας)

 .

Ψαλτήριον

Στίς δύσκολες τούτες συγκυρίες των ημερών μας, που μοιάζουν μέρες Αντιχρίστου κοσμογονικές και μέρες γενικής ανατροπής και ανακατατάξεων παγκοσμίου πολέμου, πολλοί χριστιανοί άφησαν τις πλανερές τηλεοράσεις, τις γεμάτες θολούρα και απελπισία, και πήραν το Ψαλτήριο..

Και μελετούν και ενδυναμώνονται..

Και αξιώνονται να βλέπουν αλλιώς τα πράγματα και να αναθαρρούν και να ελπίζουν.

Διότι όντως «Κύριος Ύψιστος, φοβερός, Βασιλεύς μέγας επί πάσαν την γην». (μστ΄3)

Μάλιστα, κάποιοι εκκλησιαστικοί ταγοί, μεταξύ των οποίων και ο Σεβασμιώτατος Μόρφου Νεόφυτος, έδωσαν σύνθημα στους χριστιανούς εκεί να καταφύγουν.

Κι εγώ ο ταλαίπωρος είπα να το κάνω.

Το Ψαλτήριο το έχω φάει με το κουτάλι.

Στις εκκλησιαστικές (ιδίως στις μοναστικές) Ακολουθίες το διαβάζουμε συνεχώς.

 

Ε, λοιπόν, τώρα

το αφουγκράζομαι με άλλη ζεστασιά, με άλλη βιωματική..

Και λέω:

για να νιώσεις το Ψαλτήριο πρέπει να έχεις μπει για τα καλά στη ζωή, και κυρίως να έχεις πονέσει!.

Τότε θα νιώσεις ευσέβεια, θα νιώσεις Θεό! 

Παρηγορία

 .

Κατευόδιο..

 .

Φαυλοκράτες

 .

χωρίς Θεόν..

 

.

Χριστούγεννα χωρίς Θ.Λειτουργία;;

Άφησα κουρασμένος και πικραμένος το Διαδίκτυο και έπιασα τον Συνέκδημο,

κάτι να διαβασω από την Ακολουθία των Χριστουγέννων,

να ηρεμήσει και να συνέλθει η ψυχή..

Έστω με τη φαντασία να γευθεί..

Και μου ήρθαν τόσες θύμησες, τόσες αναμνήσεις, τόσα συναισθήματα και βιώματα..

«Δεύτε ίδωμεν πιστοί, που εγεννήθη ο Χριστός»..  

«Ο Αχώρητος παντί πώς εχωρήθη εν γαστρί;»..   

«Η Παρθένος σήμερον τον Υπερούσιον τίκτει»..

 

Αναπόλησα τα κάθε Χριστούγεννα μέσα στην Εκκλησία.

Τί ζεστασιά. Τί πλήρωμα ψυχής. Τί νοηματισμός ζωής..

 

 

 

 

 

 

 

Και κατόπιν στην οικογένεια, στο οικογενειακό τραπέζι..  

ίδια θαλπωρή, προέκταση και συνέχεια της εκκλησιαστικής εμπειρίας..

 

Ήρθε στο νου μου αυθόρμητα κι ένα τραγουδι του Κατηχητικού, που το ψάλλαμε στην αντίστοιχη εορταστική Σύναξη:

«Μεσ'στην ανάστερη κρύα νυχτιά

μας περιμένει ζεστή Εκκλησιά.

Πάμε να μας αγκαλιάσει

θείας Στοργής ζεστασιά»..

Και φέτος;

Τί Χριστούγεννα θα είναι αυτά;

Τί και πώς θα γιορτάσουμε;

Σαν εξόριστοι, σαν φυλακισμένοι, σαν σε κάτεργα..

Δεν μπορώ να το φαντασθώ..

Ούτε να το ανεχθώ.. 

  

Fay Mp:

Διάβασα σήμερα ξαφνικά μια γνώριμη φράση, που με σταμάτησε.

Σταμάτησε λίγο τον χρόνο..

Και μέσα στη σιωπή και την ακινησία του κενού, που έκοψε τον χρόνο.. μοσχομύρισαν Χριστούγεννα!

Το φως των κεριών, η ψαλμωδία, το αχάραγο πρωϊνό..

Η παγωνιά έξω, το θερμό, γλυκό μέσα..

Λιβάνι και ησυχία -ησυχία και Ελπίδα.. όχι απ' την καθημερινή, του κόσμου.. την άλλη, την υπερβατική..

Ελπίδα αιωνιότητας στο σήμερα, Ελπίδα μέσα στην πεπερασμένη χοϊκή καρδούλα μας, Ελπίδα του παντός.. ότι δεν είμαστε μόνοι εδώ έξω..

«Αι Αγγελικαί προπορεύεσθε δυνάμεις»..

Σκέψου.. νά 'χει η ζωή μας Αγγέλους να περπατούν τον δρόμο μας, να σηκώνουν τις μεγάλες πέτρες, να βλέπουν τ' αγκάθια, τα ζιζάνια, να βλέπουν κι ετούτα τα παιδιά που μερικά απά μας δεν έχουν σταματημό -εκεί, στα ζιζάνια..

Κι όμως, να μην είμαστε μόνοι σ' αυτήν την εξορία..

Κι όχι απλώς να μας ακολουθούν, μα να προπορεύονται αυτές οι Αγγελικές Δυνάμεις.. στο Μυστήριο της Ενσαρκωμένης Ελπίδας για τη ζωή μας, αλλά και στο μυστήριο ΤΗΣ ζωής μας!

Να υπάρχει δρόμος -δρόμος που τον ανοίγουμε και τον περπατάμε μαζί (τους)..

(μαθημένη σε μικρά «ξωκλήσια» της πόλης, δεν αντέχω τη δύναμη μιας χορωδίας.. Έχω μάθει να ησυχάζω με τον φτωχικό έναν ψάλτη και την καλή ή κακή τύχη της φωνής του.. το youtube όμως είχε άλλη γνώμη.. 😒)

https://www.youtube.com/watch?v=ev65y7blfhs

https://www.facebook.com/lightlike.fay/posts/4231408530208728

πάντοτε θνήσκουν, ηττώνται, χάνονται..

 

.

ου καταποντίζεται..

Ταξιδεύει μέσα στο ανταριασμένο πέλαγος της ζωής αυτής η Εκκλησία του Χριστού.

Το είχαν προείπει, με το φωτισμό του «σπερματικού λόγου», οι Έλληνες για τον ευγενή πολιτισμό τους και για τον ερχόμενο..

«ασκός κλυδωνιζόμενος και μηδέποτε βυθιζόμενος».

Το επανέλαβε -προφανώς εν γνώσει του- ο Ι.Χρυσόστομος:

«κλυδωνίζεται, αλλ' ου καταποντίζεται» η Εκκλησία, «ναυάγιον ουδέποτε υπομένει»..

Αλλά και στην επίγειο βιοτή του Θεανθρώπου είχε συμβεί

κάτι που θα έπαιρνε διαχρονική συμβολική μορφή:

Ταξίδευε το πλοιάριο των μαθητών, και μαζί τους ήταν ο Κύριος, αλλά κατάκοπος «εκάθευδε»..

Έπιασε τρικυμία δυνατή, το πλοίο γέμιζε νερά, ήταν ολοφάνερο για τους έμπειρους ψαράδες της Γαλιλαίας ότι θα καταποντιζόντουσαν.

Γι'αυτό και έτρεξαν εναγωνίως στον Διδάσκαλο:

- Ξύπνα Κύριε, «απολλύμεθα». Πιάσε κι Εσύ ένα μαδέρι, δεν υπάρχει άλλη επιλογή, και κολύμπα, κι'όπου, κι'όσοι βγούμε..

Μαζί με μας κι'Εσύ κινδυνεύεις!..

Τί είπανε οι άνθρωποι..

Το αντίστροφο ίσχυε:

«Μαζί με Μένα, Τον εσαεί Αδιαλώβητο και Ζώντα, τον Κύριο της Ζωής και του Κόσμου, μαζί με Μένα, κι εσείς θα είσθε ασφαλείς και άτρωτοι»!..

Κι έτσι έγινε.

Έδωσε εντολή και κατέπαυσε αυθωρεί η αντάρα, οι άνεμοι, τα θεόρατα απειλητικά κύματα...

Αυτό γίνεται και θα γίνεται στους αιώνες..

Κρίμα στους ολιγόπιστους και τους ..ανιστόρητους..

Κρίμα και πάλι κρίμα, στους διώκτες... 

 

Θαυματουργός

 

.

Κύριος εκγελάσεται αυτούς..

Κάποτε οι άνθρωποι, ενωμένοι, δυνατοί, συντονισμένοι και αποφασιστικοί,

ξεκίνησαν να χτίζουν έναν Πύργο, που θα έφτανε -λέει- μέχρι τον Ουρανό, μέχρι τα σύννεφα και πιο πάνω

και προφανώς θα ερευνούσε τον τόπο αν Υπάρχει Εκείνος,

κι αν ναι,

θα γκρέμιζε τον Παντοκράτορα Κύριο, Παντεπόπτη, Δημιουργό και Παντοκυβερνήτη από το θρόνο Του!!..

 

Προχώρησαν-προχώρησαν, ανύψωσαν το ίνδαλμά τους,

και σε μια στιγμή ο Μακρόθυμος και Απειρ-Ανεκτικός Δεσπότης του παντός

τράβηξε ενα τόσο δα τουβλάκι απ'τη βάση του Πύργου,

κι ο Πύργος σωριάστηκε κάτω σε συντρίμια..

 

Αυτό το γεγονός,

γιατί τόσο το ξεχνάνε οι φιλόδοξοι Πλανητάρχες της εποχής μας;;

Χτίσανε δοκιμαστικά αρκετούς ουρανοξύστες,  στήσανε παγκόμιες Τράπεζες και παγκόσμιες Συμμαχίες, Παγκόσμιους «αθώους» Οργανισμούς (πχ.Υγείας),

και τελικά ζυγίσανε τα πράγματα ότι μπορούν να κάνουν την τελική εξόρμησή τους..

Εμπρός! Παγκοσμιοκράτες! Κοσμοκράτορες!

 

Ο λαός αγωνιά με τα σχέδια και με τα καμώματά τους,

αλλά προσβλέπει στον Δίκαιο και Π-α-ν-τ-ο-κ-ρ-ά-τ-ο-ρ-α!

Οι Κοσμο-κράτορες του σκότους του αιώνος τούτου για μια ακόμη φορά θα καταισχυνθούν.

 

Αδελφοί, μη εκλίπη η πίστις ημών!.. (Λουκ.κβ'32)

Θεός το τεχθέν !

 .

χαράν μεγάλην !

 .

Θεοφώτιστα λόγια. Άκρως Επίκαιρα..

 

Κάθε σπίτι ελληνικό έχει ένα θαύμα.

Εάν δεν ήταν ο Θεός επάνω μας, δεν θα υπήρχε Έλληνας στον κόσμο.

Ζούμε, γιατί θέλει ο Θεός, όχι γιατί το θέλουν οι Μεγάλοι της Γης..

Στα χρό­νια της Κατοχής μας τα πήραν όλα· δεν υ­πήρ­χε σιτάρι ούτε για αντίδωρο, δεν υπήρχε λάδι ούτε για τα καντήλια· πεινούσε ο λαός και πέθαιναν στους δρόμους οι άνθρωποι.

Τί είπε τότε κάποιος από αυτούς· «Αν είχαμε μηχάνη­μα, και τον αέρα ακόμα θα σας αφαιρού­σαμε, να πεθάνετε από ασφυξία»…

Μέχρι τώρα, πα­ρά τις αμαρτίες μας, μας σώζει ο Μεγα­λοδύναμος με θαύματα, που ᾽ναι γραμμένα στην α­τομική και οικογενειακή του καθενός αλλά και την εθνική μας ζωή.

Στους βαλκανικούς πολέμους, οι Έλληνες ή­μασταν μια φούχτα, αλλά μέναμε ενωμένοι και αγαπημένοι, μακριά από κόμματα και διαι­ρέσεις.

Έτσι περάσαμε τον Όλυμπο και φτάσαμε έξω από τη Θεσσαλονίκη, και η Θεσσαλονίκη έπεσε την ημέρα του αγίου Δημητρίου και υψώθηκε στο Λευκό Πύργο η ελληνική σημαία.

Το ίδιο, κι όταν έπεσε το Μπιζάνι και πήραμε τα Γιάννενα.

Δεν είνε θαύματα αυτά;

Το συμπέρασμα.

Να πιστεύουμε, αδέρφια μου. Δώστε μου ένα δράμι πίστι!

Ένα δράμι από ουράνιο κινεί ένα πύραυλο,

και ένα δράμι πίστεως, από εκείνην που είχαν οι πατέρες μας, μετακινεί βουνά!

«τα αδύνατα παρά ανθρώποις δυνατά παρά τω Θεώ εστιν» (Λουκ.ιη'27).

Να φυλάξουμε την πίστι των πατέρων μας!.

Αυτή είνε η πιο μεγάλη δύναμις!.

Αυτή σφουγγί­ζει δάκρυα, παρηγορεί, ενθαρρύνει, δείχνει τα άστρα του ουρανού και μας λέει·

Εκεί είναι η αιωνία πατρίδα μας!.

Ας κλείσουμε τα αυτιά μας στους αθέους, στους απίστους, στους αι­ρετικούς·

Ας κρατήσουμε την πίστι μας!.

Με την πίστι του Χριστού γεννηθήκαμε, μ᾽ αυτήν θα ζή­σουμε, και μ᾽αυτήν θα πεθάνουμε κ᾽ εμείς και τα παιδιά μας και τα παιδιά των παιδιών μας..

Όσο θα υπάρχουν βουνά και θάλασσες, επάνω εδώ στα βράχια μας θα δοξάζεται, θα υ­μνήται και θα υπερυψούται το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων· Αμήν.

† Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης

https://www.facebook.com/empireofnewrome/posts/1013507819136790

πλησιάζουν Χριστούγεννα..

 .

Αγιασμός της Κυριακής

 .

Χειμώνας

 

του ευλαβούς Αγιογράφου Γεωργ. Νικολακόπουλου, Αθήνα

Αητός ο Λαός μας..

 Αητός ο Ελληνικός Λαός..

ο Αητός

Κρήτη και Μακεδονία, Πόντος, Κύπρος και νησιά,

Σπάρτη, Αθήνα και Μυκήνες και στον Όλυμπο ψηλά.

Σμύρνη, Πόλη, Αλεξάνδρεια τη Μεσόγειο να φυλούν,

και στο Όρος οι πατέρες ουρανούς να ακουμπούν.

Η Ελλαδα ενωμένη σαν αετός ψηλά πετά,

κι ειν' γραμμένο στα φτερά της χαίρε, ω χαίρε Λευτεριά.

Έλληνες απ' άκρη σ' άκρη, που μπολιάσαμε τη γη,

το χαμόγελό μας δάκρυ, στο μαρτύριο αντοχή.

Μία πίστη, μία γλώσσα, μιά λεβέντικη ψυχή,

αίμα, πόνος και θυσία, η δική μας η γιορτή.

** ** ** ** **

Ήρθε στο νου μου από τα μαθήματα των γυμνασιακών χρόνων το «προληπτικό

κατηγορούμενο» και η «λήψη του ζητουμένου».

Σήμερα οι Έλληνες είναι άραγε ενωμένοι, είναι συντονισμένοι, είναι συνταυτισμένοι στις αρχές και τα θεμέλια του Γένους;

Εκ πρώτης όψεως «όχι». Τα τελευταία χρόνια έχουν ναρκωθεί από τον υλισμό και την καλοπέραση, από τα ενδιαφέρονται του κόσμου τούτου, καθώς και από διχαστικά κηρύγματα και πάθη, και επίσης από τον ατομισμό και την ιδέα, που κουβαλάει ο καθένας ότι «τα ξέρει όλα». Με τέτοιες συνθήκες, πού να βρεις ομόνοια, συμψυχία..

Και ο ποιητής προφανώς δείχνει ένα όραμα, μπροστά μας, στον ορίζοντα μακρυά, προσπαθεί να εμπεύσει..

Είσαι αητός, Έλληνα. Είναι ένας συμπαγής λαός. Ξύπνα. Μη σέρνεσαι στο χώμα. Άνοιξε τα φτερά σου..

Και λαός σιωπά..

Ποιός ξέρει τί θα πει μετά τη «θλίψη τη μεγάλη»..

Πάντως «οι καιροί ου μενετοί»..  δεν περιμένουν..

Οι εχθροί είναι αποφασισμένοι... και εμφανώς βιάζονται..

Θεωρούν ότι ολοκληρώθηκε η προεργασία, ήταν ικανοποιητκά τα μέχρι τώρα πλήγματα και δεν απομένει παρά η χαριστική βολή!.

 Αδελφοί-Αετοί, ας ανοίξουμε τα φτερά μας, τα φτερά της ΕλληνΟρθοδοξίας!

Και μια εγκυκλοπαιδική γνώση, που οι πολλοί σίγουρα αγνοούν:

Η μελωδία, που πάνω της είναι τονισμένο το ωραίο αυτό τραγούδι, βασίζεται σ'ένα παλιό-παλιό τραγουδάκι τους Κατηχητικού (το 1920) !!  Και λέει αυτό το τραγούδι:

Τω γενναίω οδοιπόρω νυν υπόσχετ'ο Θεός,

Οδοιπόρε οδηγεί σε ο Παντόπτης Οφθαλμός.

Μη φοβού, καθοδηγεί σε ο Παντόπτης Οφθαλμός.

 Όταν νέφη σε σκοτίζουν και σου σβύνετ'ο φανός,

ή >> Όταν νέφη σε σκοτίζουν, σε προδίδει ο αδελφός

Ενθυμού: καθοδηγεί σε ο Παντόπτης Οφθαλμός.

Μη φοβού, καθοδηγεί σε ο Παντόπτης Οφθαλμός.

 

Αγ.Νικόλαος

 

.

Η μεγάλη δύναμη των Αγίων, να λυτρώνουν!..

2 Δεκεμβρίου, μνήμη του Αγίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτου!!!

Κάποτε πρόσεξα πως σε απόσταση 100-200 μέτρα από την Ι.Μ. Αγίου Νικολάου στα Καλλίσια, ερχότανε μία παρέα και ψήνανε κρέας. Ερχότανε συνήθως Κυριακή πρωί, και χωρίς να έρθουν στον Ναό να προσκυνήσουνε, ψήνανε και τρώγανε.

Έναν καιρό χαθήκανε, και τους θυμήθηκα και ρώτησα τον Άγιο Πορφύριο:

- Τι απέγιναν αυτοί; Έχω πολύ καιρό να τους δω.

Και μου απάντησε:

- Άκουσε τί έγινε. Μία μέρα που έπρεπε να κατέβω στην Αθήνα πέρασα από εκεί κοντά τους και τους χαιρέτησα. Εκείνοι άρχισαν να με ειρωνεύονται και να με κοροϊδεύουν. Δεν ταράχτηκα στο παραμικρό, ούτε και θύμωσα καθόλου, μόνο με αγάπη τους είπα:

«Παιδιά μου, εγώ κάθομαι εδώ πάνω και λειτουργώ στον Άγιο Νικόλαο. Μετά από τη Θ. Λειτουργία, όποιος θέλει κάθεται και μου λέει το πρόβλημά του. Να, τις προάλλες ένας είχε πρόβλημα αυτό κι αυτό με τα παιδιά του. Ένας άλλος υπέφερε από τη γυναίκα του. Ένας τρίτος ήθελε να μου πει να προσεύχομαι αυτό κι αυτό για τη δουλειά του». Και έτσι, άρχισα και έλεγα με κάποιες λεπτομέρειες τα προσωπικά του καθενός από αυτούς, χωρίς να το καταλαβαίνουνε οι υπόλοιποι.

Χλωμιάσανε και χάσανε τη φωνή τους.

Τότε τους είπα: «Άντε παιδιά μου, σας χαιρετώ τώρα», και έφυγα.

Μετά απ’ αυτό, δεν έρχονται για να τρώνε.

Τώρα έρχονται στον Άγιο Νικόλαο και με ψάχνουνε, για να τραφεί και να γαληνέψει η ψυχή τους.

Αυτά μου είπε ο Άγιος και χαμογελούσε.

[σελίδες 253-254 του βιβλίου “Ο Όσιος Πορφύριος ο Προφήτης”, τόμος Α’. Έκδοση Αγιοπαυλίτικο Ιερό Κελλί Αγίων Θεοδώρων, Άγιον Όρος]

Από Tom Manakis2

https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=1670415419786631&id=100004545666825

 

τίς δύναται σωθήναι;;

 .