Πνευματική Πατρότητα

 

«ἔτι δὲ αὐτοῦ μακρὰν ἀπέχοντος,

εἶδεν αὐτὸν ὁ πατὴρ αὐτοῦ καὶ ἐσπλαγχνίσθη,

καὶ δραμὼν ἐπέπεσεν ἐπὶ τὸν τράχηλον αὐτοῦ

καὶ κατεφίλησεν αὐτόν». (Λουκ.ιε'20)

 

Επειδή πολύ λόγο κάνουν κάποιοι για πνευματική πατρότητα (και εννοούν γεροντισμό ή .. γκουρουϊσμό) ας υπογραμμίσουμε:

Πατέρας είσαι αν το παιδί σου σε καθυβρίσει, σε ληστέψει, σε μουντζώσει, σε διασύρει.. και εσύ περιμένεις στον λόφο (με τεντωμένες τις κεραίες της διαίσθησης) να το δεις από μακριά και να τρέξεις!..

Αλήθεια. Τον περισσότερο δρόμο τον διέτρεξε ο πατέρας!. Το γρηγορότερο τρέξιμο πραγματοποίησε εκείνος!.

Η συνάντηση δεν έγινε έξω από το σπίτι αλλά πέρα στο βάθος του ορίζοντα, όπου φάνηκε η σιλουέτα του αποστάτη γιού!..

Και η πατρική καρδιά προτού ακούσει τα λόγια της μετάνοιας, αποκρυπτογράφησε -τόσο σωστά- τα σερνάμενα βήματα της επιστροφής.

Και επέπεσεν επί τον τράχηλον του παιδιού του.

Και το έπνιξε με φιλήματα νοσταλγίας και ακλόνητης αγάπης..

Από την άλλη πλευρά, η απροϋπόθετη συγχώρηση -όπως φαινόταν και προσφερόταν απροϋπόθετα- η υγιής αναλλοίωτη αγάπη του πατέρα, μετέδωσε την υγεία και στην μετάνοια του γιού.

Δηλαδή, αυτός δεν επαναπαύθηκε ότι «έληξε το θέμα» τόσο ανώδυνα, αλλά τις φράσεις που είχε σχεδιάσει να πει, τις άρθρωσε κανονικά..

Εκτός από «των μισθίων σου», διότι τον διέκοψε ο πατήρ.

«Ουκ ειμι άξιος κληθήναι υιός σου»..

Αν το κατάλαβες αυτό, κατάλαβες τί θα πει υιότητα και πατρότητα. Μπήκες ήδη στο κλίμα της πνευματικής συγγενείας.. Αποκαταστάθηκες.

Πολύ καλύτερα από τότε που ήσουν τυπικά μέσα στο σπίτι, κοντά στον Πατέρα ως μίσθιος και ως δούλος! και δεν Τον γνώριζες..

η αποστολή του Ιερέως και Μοναχού

 Κάποτε, κάποιοι περίεργοι τύποι –με τη διπλή έννοια της λέξεως– επισκέφθηκαν τον Όσιο Παΐσιο στο κελί του, την Παναγούδα, στο Άγιον Όρος και, μην μπορώντας να κατανοήσουν τον ακένωτο πλούτο της πνευματικής ζωής και της πνευματικής εργασίας, τον ρωτήσανε:

- Ε, και τί δουλειά κάνετε εσείς εδωπέρα;

Τότε, αυθόρμητα και χαριτωμένα, ο νέος αυτός Άγιος της Εκκλησίας μας τους απάντησε «καταλλήλως» :

- Προσέχω να μην τσακώνονται τα μηρμύγκια!

 

Έτσι είναι.

Και στις πόλεις, όπου τα μηρμύγκια ακατάπαυστα πάνε κι έρχονται βιαστικά με τις υλιστικές εμμονές τους, χρειάζονται κάποιον, υπεράνω, να τα προσέχει και να τα βοηθάει..  

Να κοντρολλάρει τον δυναμισμό τους..

Να εναρμονίζει την συνύπαρξή τους..

Να τους εξασφαλίζει ένα φόντο ουρανού και αιωνιότητος -μνήμη Πλαστουργού- για την ίδια την ύπαρξή τους..

 

Και βέβαια, για τους πολλούς, είναι αυτό μιά απλή και τιποτένια δουλειά..

Αυτοπροσφορά..

 

Τί κρύβει μια φλόγα, που φωτίζει το γύρω γλυκά; 

(δείτε προσεκτικά την εικόνα - κάνετε κλικ για μεγέθυνση) : 

>>  Ένα φυτίλι, ένα στριφτό βαμβακάκι, 

που σιγά-σιγά ..γίνεται κάρβουνο!.

.

Αν έχεις γέροντα..

Αν έχεις Γέροντα
να σε αγαπά, να νοιάζεται, να σε νοιώθει, να προσεύχεται για σένα,
να ακουμπάς.. .
Μην ανησυχήσεις ποτέ στη ζωή σου για τίποτε.. ποτέ!..