Ο μελαγχολικός αδελφός
Κάποιος μοναχός της Mονής του Σάρωφ κυριεύθηκε έναν καιρό από μελαγχολία.
Μια μέρα, μάλιστα, που ένιωσε να φτάνει σε πλήρη απόγνωση, ζήτησε την συμπαράσταση ενός αδελφού μοναχού.
Βγήκαν και οι δύο έξω από την Μονή μετά τον Εσπερινό, και άρχισαν να περπατούν στον κήπο και να παρηγορούνται με την συζήτηση. Πλησίαζαν στον σταύλο της Μονής. Εκεί κοντά άρχιζε το δρομάκι, που ωδηγούσε στην πηγή του οσίου Σεραφείμ.
Ο καταθλιπτικός αδελφός θέλησε ν’ αλλάξη κατεύθυνσι, για να μη συναντηθεί με τον Στάρετς σ’ αυτή την ψυχική κατάσταση.
Πριν όμως προφθάσουν ν’ απομακρυνθούν, τον βλέπουν να έρχεται προς το μέρος τους.
Οι δύο μοναχοί έπεσαν με σεβασμό στα πόδια του.
Εκείνος τους ευλόγησε και τους μίλησε με ασυνήθιστη καλωσύνη. Σαν στοργικός πατέρας!
Κατόπιν άρχισε να ψάλλει ένα τροπάριο της ενάτης ωδής του Μικρού Παρακλητικού Κανόνος της Θεοτόκου, που ψάλλεται σε κάθε θλίψη και δοκιμασία:
«Χαράς μου την καρδίαν
πλήρωσον Παρθένε,
η της χαράς δεξαμένη το πλήρωμα
της αμαρτίας την λύπην εξαφανίσασα».
Ύστερα χτύπησε το πόδι του στη γη και είπε:
-Δεν μας επιτρέπεται να μελαγχολούμε!. Ο Χριστός νίκησε τα πάντα! Ανέστησε τον Αδάμ! Ελευθέρωσε την Εύα! Θανάτωσε τον θάνατο!
Η ψυχική κατάσταση Χάριτος του ευλογημένου Στάρετς μεταδόθηκε ακαριαία στην ψυχή των περίλυπων αδελφών μοναχών.
Ζωογονημένοι τώρα με την χαρά του, επέστρεψαν στην Μονή ειρηνικοί!
( Χαρίσματα και Χαρισματούχοι, Ι.Μονή Παρακλήτου, τόμος Α' )
Σταύρος Χατζής
12/11/2021
https://www.facebook.com/permalink.php?story_fbid=219968906913348&id=100067007199025
.
