και πάλι Νικητής Εκείνος

 Πέρασε η μπόρα του κορωνοϊού.

Αχνή θύμηση πλέον η τρομοκρατία της εξουσίας, 

που έφερε την ερήμωση και το φόβο, 

όπου ο λαός έσκυψε το κεφάλι.. 

όχι γιατί πείσθηκε για την «πανδημία», όχι γιατί φοβήθηκε κάποιον επαπειλούμενο θάνατο, αλλά διότι έκρινε να μην αντιπαραταχθεί σκληρά απέναντι στους δυνάστες..

Και τώρα, 

όπως κάθε φορά συμβαίνει με τις σκευωρίες και σκληρές τυραννίες των αθεϊστών,

τώρα ξεχύθηκε ο λαός, για να λατρέψει τον Σωτήρα του.. 

Και να αποδείξει τη δύναμη του Αναστάντος.. 

Τώρα, έμεινε ο λαός μέχρι προχωρημένα μεσάνυχτα, για να μεταλάβει των Παναχράντων Μυστηρίων, αυτά που οι «σοφοί» και «ειδικοί» του πιπίλιζαν τ'αυτιά ότι θα .. του μεταδώσουν ιούς!!!  

Καταισχύνη των πολεμίων, ήττα δεινή και όνειδος της Νέας Τάξης,

Θρίαμβος της ζωής!!    

Αβράδυαστη μέρα..

 Ωραίο spot από Ιστότοπο εκλεκτού κληρικού και φίλου..

Μου θύμισε και ένα ποίημα του Δροσίνη, το οποίο παραθέτω στη συνέχεια.

 

Τι λοιπόν; Της ζωής μας το σύνορο
θα το δείχνει ένα ορθό κυπαρίσσι;
Κι απ’ ό,τι είδαμε, ακούσαμε, αγγίξαμε
τάφου γη θα μας έχει χωρίσει;

Ό,τι αγγίζουμε, ακούμε και βλέπουμε,
τούτο μόνο Ζωή μας το λέμε;
Κι αυτό τρέμουμε μήπως το χάσουμε
και χαμένο στους τάφους το κλαίμε;

Σ’ ό,τι αγγίζουμε, ακούμε και βλέπουμε
της ζωής μας ο κόσμος τελειώνει;
Τίποτε άλλο; Στερνό μας απόρριμα
το κορμί που σκορπιέται και λιώνει;

 

Κάτι ανέγγιχτο, ανάκουστο, αθώρητο
μήπως κάτω απ’ τους τάφους ανθίζει
κι ό,τι μέσα μας κρύβεται αγνώριστο
μήπως πέρ’ απ’ το θάνατο αρχίζει;

Μήπως ό,τι θαρρούμε βασίλεμα
γλυκοχάραμ’ αυγής είναι πέρα
κι αντί να ‘ρθει μια νύχτ’ αξημέρωτη
ξημερώνει μι’ αβράδιαστη μέρα;

Μήπως είν’ η αλήθεια στο θάνατο
κι η ζωή μήπως κρύβει την πλάνη;
¨Ο,τι λέμε πως ζει μήπως πέθανε
κι είν’ αθάνατο ό,τι έχει πεθάνει;

 

 Μηδεὶς φοβείσθω θάνατον! Ἠλευθέρωσε γὰρ ἡμᾶς ὁ τοῦ Σωτῆρος θάνατος, 

ὁ αναστάσιμος και νικητικὸς και ζωηφόρος!.. 

.

Ανάσταση - Λυτρωμός

 

Ανάσταση!

εις Άδου Κάθοδος

καὶ τοῖς ἐν φυλακῇ πνεύμασι πορευθεὶς ἐκήρυξε..

Α´ Πέτρ. γ´ 19

Φυλλοβόλα δένδρα..

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΩΝ ΦΥΛΛΟΒΟΛΩΝ ΔΕΝΔΡΩΝ

Όχι τα δένδρα τ' αειθαλή,

που απ' όλα

σας είναι πιό προσφιλή

κι αγαπημένα, μα

εμείς τα φυλλοβόλα

είναι που δίνουμε παράδειγμα και μάθημα:

που γυμνωνόμαστε και λες πως ξεραθήκαμε

και με την πρώτην άνοιξη

νά μας π' αναστηθήκαμε.

Κώστας Μόντης. ΠΟΙΗΣΗ. τόμος 10.  Παιδική Ποίηση. 2014. σελ.113

Εκδόσεις Πάργα, Λεωφ.Τσερίου 94, Στρόβολο Λευκωσίας 2043. parga.com.cy