Θέλει μελτέμι γερό, γεννημένο στὴν Τῆνο,
ποὺ νὰ ᾿ρθῆ μὲ τὴν εὐχὴ τῆς Παναγιᾶς
καὶ νὰ καθαρίσει τὸν τόπο
ἀπ᾿ ὅλων τῶν λογιῶν Τουρκιᾶς
καὶ τῆς γηραιᾶς Εὐρώπης τ᾿ ἀπομεινάρια..
Ὀδ. Ἐλύτης
.
Θέλει μελτέμι γερό, γεννημένο στὴν Τῆνο,
ποὺ νὰ ᾿ρθῆ μὲ τὴν εὐχὴ τῆς Παναγιᾶς
καὶ νὰ καθαρίσει τὸν τόπο
ἀπ᾿ ὅλων τῶν λογιῶν Τουρκιᾶς
καὶ τῆς γηραιᾶς Εὐρώπης τ᾿ ἀπομεινάρια..
Ὀδ. Ἐλύτης
Κάθε σπίτι ελληνικό έχει ένα θαύμα.
Εάν δεν ήταν ο Θεός επάνω μας, δεν θα υπήρχε Έλληνας στον κόσμο.
Ζούμε, γιατί θέλει ο Θεός, όχι γιατί το θέλουν οι Μεγάλοι της Γης..
Στα χρόνια της Κατοχής μας τα πήραν όλα· δεν υπήρχε σιτάρι ούτε για αντίδωρο, δεν υπήρχε λάδι ούτε για τα καντήλια· πεινούσε ο λαός και πέθαιναν στους δρόμους οι άνθρωποι.
Τί είπε τότε κάποιος από αυτούς· «Αν είχαμε μηχάνημα, και τον αέρα ακόμα θα σας αφαιρούσαμε, να πεθάνετε από ασφυξία»…
Μέχρι τώρα, παρά τις αμαρτίες μας, μας σώζει ο Μεγαλοδύναμος με θαύματα, που ᾽ναι γραμμένα στην ατομική και οικογενειακή του καθενός αλλά και την εθνική μας ζωή.
Στους βαλκανικούς πολέμους, οι Έλληνες ήμασταν μια φούχτα, αλλά μέναμε ενωμένοι και αγαπημένοι, μακριά από κόμματα και διαιρέσεις.
Έτσι περάσαμε τον Όλυμπο και φτάσαμε έξω από τη Θεσσαλονίκη, και η Θεσσαλονίκη έπεσε την ημέρα του αγίου Δημητρίου και υψώθηκε στο Λευκό Πύργο η ελληνική σημαία.
Το ίδιο, κι όταν έπεσε το Μπιζάνι και πήραμε τα Γιάννενα.
Δεν είνε θαύματα αυτά;
Το συμπέρασμα.
Να πιστεύουμε, αδέρφια μου. Δώστε μου ένα δράμι πίστι!
Ένα δράμι από ουράνιο κινεί ένα πύραυλο,
και ένα δράμι πίστεως, από εκείνην που είχαν οι πατέρες μας, μετακινεί βουνά!
«τα αδύνατα παρά ανθρώποις δυνατά παρά τω Θεώ εστιν» (Λουκ.ιη'27).
Να φυλάξουμε την πίστι των πατέρων μας!.
Αυτή είνε η πιο μεγάλη δύναμις!.
Αυτή σφουγγίζει δάκρυα, παρηγορεί, ενθαρρύνει, δείχνει τα άστρα του ουρανού και μας λέει·
Εκεί είναι η αιωνία πατρίδα μας!.
Ας κλείσουμε τα αυτιά μας στους αθέους, στους απίστους, στους αιρετικούς·
Ας κρατήσουμε την πίστι μας!.
Με την πίστι του Χριστού γεννηθήκαμε, μ᾽ αυτήν θα ζήσουμε, και μ᾽αυτήν θα πεθάνουμε κ᾽ εμείς και τα παιδιά μας και τα παιδιά των παιδιών μας..
Όσο θα υπάρχουν βουνά και θάλασσες, επάνω εδώ στα βράχια μας θα δοξάζεται, θα υμνήται και θα υπερυψούται το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων· Αμήν.
† Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης
https://www.facebook.com/empireofnewrome/posts/1013507819136790
Κρήτη και Μακεδονία, Πόντος, Κύπρος και νησιά,
Σπάρτη, Αθήνα και Μυκήνες και στον Όλυμπο ψηλά.
Σμύρνη, Πόλη, Αλεξάνδρεια τη Μεσόγειο να φυλούν,
και στο Όρος οι πατέρες ουρανούς να ακουμπούν.
Η Ελλαδα ενωμένη σαν αετός ψηλά πετά,
κι ειν' γραμμένο στα φτερά της χαίρε, ω χαίρε Λευτεριά.
Έλληνες απ' άκρη σ' άκρη, που μπολιάσαμε τη γη,
το χαμόγελό μας δάκρυ, στο μαρτύριο αντοχή.
Μία πίστη, μία γλώσσα, μιά λεβέντικη ψυχή,
αίμα, πόνος και θυσία, η δική μας η γιορτή.
** ** ** ** **
Ήρθε στο νου μου από τα μαθήματα των γυμνασιακών χρόνων το «προληπτικό
κατηγορούμενο» και η «λήψη του ζητουμένου».
Σήμερα οι Έλληνες είναι άραγε ενωμένοι, είναι συντονισμένοι, είναι συνταυτισμένοι στις αρχές και τα θεμέλια του Γένους;
Εκ πρώτης όψεως «όχι». Τα τελευταία χρόνια έχουν ναρκωθεί από τον υλισμό και την καλοπέραση, από τα ενδιαφέρονται του κόσμου τούτου, καθώς και από διχαστικά κηρύγματα και πάθη, και επίσης από τον ατομισμό και την ιδέα, που κουβαλάει ο καθένας ότι «τα ξέρει όλα». Με τέτοιες συνθήκες, πού να βρεις ομόνοια, συμψυχία..
Και ο ποιητής προφανώς δείχνει ένα όραμα, μπροστά μας, στον ορίζοντα μακρυά, προσπαθεί να εμπεύσει..
Είσαι αητός, Έλληνα. Είναι ένας συμπαγής λαός. Ξύπνα. Μη σέρνεσαι στο χώμα. Άνοιξε τα φτερά σου..
Και λαός σιωπά..
Ποιός ξέρει τί θα πει μετά τη «θλίψη τη μεγάλη»..
Πάντως «οι καιροί ου μενετοί».. δεν περιμένουν..
Οι εχθροί είναι αποφασισμένοι... και εμφανώς βιάζονται..
Θεωρούν ότι ολοκληρώθηκε η προεργασία, ήταν ικανοποιητκά τα μέχρι τώρα πλήγματα και δεν απομένει παρά η χαριστική βολή!.
Αδελφοί-Αετοί, ας ανοίξουμε τα φτερά μας, τα φτερά της ΕλληνΟρθοδοξίας!
Και μια εγκυκλοπαιδική γνώση, που οι πολλοί σίγουρα αγνοούν:
Η μελωδία, που πάνω της είναι τονισμένο το ωραίο αυτό τραγούδι, βασίζεται σ'ένα παλιό-παλιό τραγουδάκι τους Κατηχητικού (το 1920) !! Και λέει αυτό το τραγούδι:
Τω γενναίω οδοιπόρω νυν υπόσχετ'ο Θεός,
Οδοιπόρε οδηγεί σε ο Παντόπτης Οφθαλμός.
Μη φοβού, καθοδηγεί σε ο Παντόπτης Οφθαλμός.
Όταν νέφη σε σκοτίζουν και σου σβύνετ'ο φανός,
ή >> Όταν νέφη σε σκοτίζουν, σε προδίδει ο αδελφός
Ενθυμού: καθοδηγεί σε ο Παντόπτης Οφθαλμός.
Μη φοβού, καθοδηγεί σε ο Παντόπτης Οφθαλμός.
μ'έναν ορίζοντα απέραντο,
να προκαλεί σε έμπνευση και αισιοδοξία νου και καρδιά
κι αυτό το χώμα, το σιωπηλό, κι απέριττο,
να βοά για Ελλάδα και Ορθοδοξία
και να κρύβει άπειρες θυσίες κι αίματα ιερά..
Μόνο με τον Τίμιο Σταυρό προδιορίζονται
με μια Σημαία γαλανή
με μια Χριστιανοσύνη Βυζαντινή..
Θαρσείτε αδέλφια !
Θα περάσει η μπόρα. Θα καταρρεύσει το σκοτάδι.
Θα έρθει πάλι η Ελληνορθόδοξη γλυκειά Ηώς..
Δεν είναι ακριβώς χωριό, επαρχία..
Είναι ένα σεμνό Ανάκτορο!..
Με τόσο μεράκι και καλαισθησία το στήσανε οι κάτοικοι, οι Άρχοντές του.
Γι'αυτό τραβάει περιηγητές-προσκυνητές απ'όλον τόν κόσμο!..