Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Δροσίνης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Δροσίνης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Αβράδυαστη μέρα..

 Ωραίο spot από Ιστότοπο εκλεκτού κληρικού και φίλου..

Μου θύμισε και ένα ποίημα του Δροσίνη, το οποίο παραθέτω στη συνέχεια.

 




Τι λοιπόν; Της ζωής μας το σύνορο
θα το δείχνει ένα ορθό κυπαρίσσι;
Κι απ’ ό,τι είδαμε, ακούσαμε, αγγίξαμε
τάφου γη θα μας έχει χωρίσει;

Ό,τι αγγίζουμε, ακούμε και βλέπουμε,
τούτο μόνο Ζωή μας το λέμε;
Κι αυτό τρέμουμε μήπως το χάσουμε
και χαμένο στους τάφους το κλαίμε;


Σ’ ό,τι αγγίζουμε, ακούμε και βλέπουμε

της ζωής μας ο κόσμος τελειώνει;
Τίποτε άλλο; Στερνό μας απόρριμα
το κορμί που σκορπιέται και λιώνει;

 

Κάτι ανέγγιχτο, ανάκουστο, αθώρητο
μήπως κάτω απ’ τους τάφους ανθίζει
κι ό,τι μέσα μας κρύβεται αγνώριστο
μήπως πέρ’ απ’ το θάνατο αρχίζει;

Μήπως ό,τι θαρρούμε βασίλεμα
γλυκοχάραμ’ αυγής είναι πέρα
κι αντί να ‘ρθει μια νύχτ’ αξημέρωτη
ξημερώνει μι’ αβράδιαστη μέρα;

Μήπως είν’ η αλήθεια στο θάνατο
κι η ζωή μήπως κρύβει την πλάνη;
¨Ο,τι λέμε πως ζει μήπως πέθανε
κι είν’ αθάνατο ό,τι έχει πεθάνει;


 

 Μηδεὶς φοβείσθω θάνατον! Ἠλευθέρωσε γὰρ ἡμᾶς ὁ τοῦ Σωτῆρος θάνατος, 

ὁ αναστάσιμος και νικητικὸς και ζωηφόρος!.. 

.

Ύμνος των Προγόνων

  

Ύμνος των προγόνων

Ποίηση: Γεωργίου Δροσίνη (1923) Μουσική: Ἀθανασίου Ἀργυροπούλου

Εσείς, που πρωτοσπείρατε της λευτεριάς το σπόρο,
λαχταρισμένο δώρο
στη σκλαβωμένη γη,

Εσείς, κι όταν ωρίμασαν τα στάχυα καρποφόρα,
του θερισμού την ώρα,
μας γίνατε οδηγοί.

Σαν ίσκιοι μεγαλόκορμοι κι απείραχτοι απ’ τα χρόνια
σέρνετε εμάς τ’ αγγόνια
στο δρόμο της τιμής.

Κι όπου πολέμου κράξιμο, κι όπου της μάχης κρότοι,
εσείς περνάτε πρώτοι
κι ακολουθούμ’ εμείς.

Στη μνήμη σας ανάβομε χρυσά λιβανιστήρια,
για σας τα νικητήρια
τα χείλη μας υμνούν,

και πλέκοντας τα χέρια μας της δόξας τα στεφάνια,
δική μας περηφάνεια,
στους τάφους σας κρεμνούν.