Όπου ταξιδεύω, κι'όπου βρεθώ στην Ελλάδα μας
αναζητώ -και βρίσκω!- Μνημεία Ηρώων..
Και θαυμάζω και συγκινούμαι, αναρριγώ
και αγάλλομαι και κατανύσσομαι..
Υπάρχουν «πεσόντες» σ'αυτόν τον τόπο,
μεγαλειώδεις!
Δεν έλειψαν ποτέ! ..
Πάνω στη θυσία τους στηριζόμαστε και χτίζουμε τη ζωή μας
με σοβαρότητα, περίσκεψη, αγώνα, ευθύνη, στοχασμό,
ευγνωμοσύνη..
Και υπάρχουν εξακολουθητικά Έλληνες,
που το καταλαβαίνουν αυτό,
και στήνουν Μνημεία, Ηρώα, Σύμβολα ιερά,
και καταθέτουν στέφανα,
αδιάλειπτα!..
Ύμνος των προγόνων
Ποίηση: Γεωργίου Δροσίνη (1923) Μουσική: Ἀθανασίου Ἀργυροπούλου
Εσείς, που πρωτοσπείρατε της
λευτεριάς το σπόρο,
λαχταρισμένο δώρο
στη σκλαβωμένη γη,
Εσείς, κι όταν ωρίμασαν τα στάχυα
καρποφόρα,
του θερισμού την ώρα,
μας γίνατε οδηγοί.
Σαν ίσκιοι μεγαλόκορμοι κι
απείραχτοι απ’ τα χρόνια
σέρνετε εμάς τ’ αγγόνια
στο δρόμο της τιμής.
Κι όπου πολέμου κράξιμο, κι όπου
της μάχης κρότοι,
εσείς περνάτε πρώτοι
κι ακολουθούμ’ εμείς.
Στη μνήμη σας ανάβομε χρυσά
λιβανιστήρια,
για σας τα νικητήρια
τα χείλη μας υμνούν,
και πλέκοντας τα χέρια μας της δόξας τα στεφάνια,
δική μας περηφάνεια,
στους τάφους σας κρεμνούν.