Ιωάννης Μαυρόπους

 

Ο Ιωάννης Μαυρόπους (π. 1000 - μετά το 1070) ήταν διακεκριμένος βυζαντινός λόγιος, ποιητής, υμνογράφος και συγγραφέας επιστολών και ρητορικών λόγων.

Ο Αυτοκράτωρ του ανέθεσε να αναμορφώσει το Πανδιδακτήριο (Πανεπιστήμιο) της Κων/πολης, ίδρυσε δε και την Νομική Σχολή.

Ιδιαιτέρως τιμούσε και ανύμνησε τον Αγ.Νικόλαο, ήταν δε αυτός που θέσπισε την κοινή Εορτή των Τριών Ιεραρχών.

Είχε μαθητές, που δικρίθηκαν αργότερα, όπως ο Μιχαήλ Ψελλός και ο Χριστόφορος Μυτιληναίος, θεωρείται δε εμπνευστής της πνευματικής άνθισης στο Βυζάντιο του 1100 μΧ.

Αναδείχθηκε μητροπολίτης Ευχαΐτων Παφλαγονίας σε ηλικία 50 ετών. Υπέστη ταλαιπωρίες, λόγω φθόνου μικροπρεπών ανθρώπων, και διώχθηκε από την Κων/πολη (φαίνεται αυτό ήταν το κίνητρο της επισκοποποιήσεώς του, με έδρα μια τραχειά και απομακρυσμένη Επαρχία).

Ήρεμος, απτόητος, απαθής, ειρηνικός εκείνος έλεγε για τους ανθρώπους, που τον διέβαλλαν και τον πολεμούσαν: «καὶ βάτραχοι κοάζουν, ἀλλ᾿ ἀπὸ τῶν τελμάτων»..

Σε κάποιους Συναξαριστές καταχωρείται ως Άγιος, με ημέρα Μνήμης 5 Οκτωβρίου.

ΥΓ. Αξίζει να σημειώσουμε ότι εκεί, στην εξορία του, προσκύνησε (και ανέδειξε) τον τόπο μαρτυρίου του Αγ.Θεοδώρου του Τήρωνος, αλλά και τον Τάφο του Μεγαλομάρτυρος Θεοδώρου του Στρατηλάτου, καθό τα Ευχάϊτα ήταν ο τόπος γεννήσεως και καταγωγής του δευτέρου αυτού ενδόξου Αγίου.

Για κακό τον έστειλαν, και εκείνος ευλογήθηκε και ακτινοβόλησε, μέσα στην ευλογία και τη χάρη των Μαρτύρων..  

ου καταποντίζεται..

Ταξιδεύει μέσα στο ανταριασμένο πέλαγος της ζωής αυτής η Εκκλησία του Χριστού.

Το είχαν προείπει, με το φωτισμό του «σπερματικού λόγου», οι Έλληνες για τον ευγενή πολιτισμό τους και για τον ερχόμενο..

«ασκός κλυδωνιζόμενος και μηδέποτε βυθιζόμενος».

Το επανέλαβε -προφανώς εν γνώσει του- ο Ι.Χρυσόστομος:

«κλυδωνίζεται, αλλ' ου καταποντίζεται» η Εκκλησία, «ναυάγιον ουδέποτε υπομένει»..

Αλλά και στην επίγειο βιοτή του Θεανθρώπου είχε συμβεί

κάτι που θα έπαιρνε διαχρονική συμβολική μορφή:

Ταξίδευε το πλοιάριο των μαθητών, και μαζί τους ήταν ο Κύριος, αλλά κατάκοπος «εκάθευδε»..

Έπιασε τρικυμία δυνατή, το πλοίο γέμιζε νερά, ήταν ολοφάνερο για τους έμπειρους ψαράδες της Γαλιλαίας ότι θα καταποντιζόντουσαν.

Γι'αυτό και έτρεξαν εναγωνίως στον Διδάσκαλο:

- Ξύπνα Κύριε, «απολλύμεθα». Πιάσε κι Εσύ ένα μαδέρι, δεν υπάρχει άλλη επιλογή, και κολύμπα, κι'όπου, κι'όσοι βγούμε..

Μαζί με μας κι'Εσύ κινδυνεύεις!..

Τί είπανε οι άνθρωποι..

Το αντίστροφο ίσχυε:

«Μαζί με Μένα, Τον εσαεί Αδιαλώβητο και Ζώντα, τον Κύριο της Ζωής και του Κόσμου, μαζί με Μένα, κι εσείς θα είσθε ασφαλείς και άτρωτοι»!..

Κι έτσι έγινε.

Έδωσε εντολή και κατέπαυσε αυθωρεί η αντάρα, οι άνεμοι, τα θεόρατα απειλητικά κύματα...

Αυτό γίνεται και θα γίνεται στους αιώνες..

Κρίμα στους ολιγόπιστους και τους ..ανιστόρητους..

Κρίμα και πάλι κρίμα, στους διώκτες...