Στον Βόσπορο έπιασε τον Σταυρό, νεαρός χριστιανός τουρκικής καταγωγής.
Δείτε την Συνέντευξή του!
https://www.youtube.com/watch?v=p_cW4swpHXU
και ένα ακόμη Ρεπορτάζ από τον εορτασμό στην Ελλάδα
Στη Βέροια, σ'ενα κατάλληλο σημείο διεξόδου του ποταμού Τριπόταμου), κατεβάζουν τη σιδερένια φραγή, και έτσι δημουργείται ευρύχωρη λίμνη!.
Παρατηρείστε τα περιστέρια, που εξαπλύονται την ώρα της φράσης «καὶ τὸ Πνεῦμα ἐν εἴδει περιστερᾶς».Όμορφο χαριτωμένο. απαύγασμα εμπνεύσεως της λαϊκής ψυχής του Γένους.
(ρωτώ τον εκτροφέα των περιστεριών, που ήταν πλάϊ μου: τί θα γίνουν τα 5 αυτά περιστέρια σας; -Θα ξαναγυρίσουν στον περιστερώνα τους. Και αν τύχει, και με κομένα τα φτερά και περπατώντας, θα γυρίσουν πίσω!..
Παρατηρείστε τον υπερήλικα, που βγαίνει μπροστά για να κερδίσει (παρανόμως) χρόνο! αλλά τελικά δεν τον ωφέλησε η κατεργαριά.. Αρκεί η προσπάθεια.
Παρατηρείστε 2 εφήβους με μαύρη φόρμα, που αγωνίζονται φιλότιμα.
Παρατηρείστε 2 παιδιά πίσω, στην ακροποταμιά., που μπαίνουν και αυτοί στα νερά, αλλά ίσα-ίσα για την .. προσπάθεια. Πάντως για το καλό του χρόνου, για να αγιασθούν.
Παρατηρείστε επίσης, πώς, αυτός που έπιασε τον Τίμιο Σταυρό (πρώτευσε, αλλά μέσα στη βιασύνη του ζήλου του, κόντεψε να Τον προσπεράσει, και φώναξε ο κόσμος, και ανέστρεψε).. Παρατηρείστε πώς Τον ασπάζεται με ευλάβεια και πίστη, αλλά συνάμα και Τον προσφέρει στους συν-κολυμβητές, για να πάρουν και αυτοί ευλογία, για το άθλημά τους..
Παρατηρείστε και τα άλογα που κολυμπούν θαυμάσια στα βαθιά, αλλά και κορδώνονται και παίρνουν κουράγιο και ρυθμό, με τον ήχο των τυμπάνων.
Και οι αναβάτες γενναίοι και δυναμικοί τα προτρέπουν να λάβουν μέρος και αυτά στο πανηγύρι και να αγιασμούν κι αυτά μαζί με όλη την Κτίση..
Η κτίση ολόκληρη, μετά την προσβολή των Πρωτοπλάστων υπό του αρχεκάκου δαίμονος, ταλαιπωρείται, δυσλειτουργεί, ευρίσκεται υπό την κακίστην και μοχθηράν, την επιβλαβή επίδρασιν του μισοθέου και μισανθρώπου..
Η κακή και επιβαρυντική επήρεια των πονηρών πνευμάτων επί της Κτίσεως διαχωρίζεται φαινομενολογικά στις εξής μορφές.
Όταν, λοιπόν, κάποιοι άνθρωποι πλησιάζουν εκεί, δέχονται επιθέσεις και κακές επιδράσεις από τους κακούς αόρατους εξουσιαστές.
Ο λαός αυτά τά βλαβερά και επιθετικά και ενοχλητικά πνεύματα τα ονομάζει «καλικαντζάρους» ή «παγανά». (καλικάντζαρος=αυτός που αντί για υποδήματα φοράει πέταλα, πρβλ. και το Λατ .Caligatus=πεταλωμένος ή από το λυκάντζαρος=λυκάνθρωπος) (παγανά=σκοτεινά πνεύματα της υπαίθρου, ξωτικά, αερικά, εκ του paganus-άνθρωπος της υπαίθρου, εξ ου και «παναγισμός»=πρωτόγονη θρησκευτικότητα). Επίσης τα ονομάζει καί «καρκατζέλια» (που σημαίνει τσουρουφλισμένος, καψαλισμένος)..
- Ζώα. Εδώ η επίδραση των σκοτεινών πνευμάτων υπεισέρχεται στις ζωϊκές λειτουργίες. Αισθάνονται ιδιαίτερη χαιρεκακία, να επιτίθενται, επιδρούν ή και υπεισέρχονται στα ζωντανά, διότι αποτελούν αυτά ένα κάποιο υποκατάστατο του ανθρώπου, τον οποίον κυρίως οι δαίμονες φθονούν και καραδοκούν να τον κυριεύσουν και να τον βλάψουν, αιωνίως δε, αποστερώντας του την ουράνια και ατελεύτητη μακαριότητα και δόξα. Τα ζώα προικισθεί με μια προσωμοίωση ελευθερίας και ψυχής -με την δυνατότητα κίνησης στο χώρο, που τα χαρακτηρίζει, καθώς και με τις εκφράσεις του ενστικτώδους ψυχισμού τους.
- Ύδατα. Αυτά έχουν την ιδιότητα (σε αντίθεση με χώμα-βράχους) να είναι διαπερατά. Μπαίνεις μέσα, ανακιρνάσαι.. Τα δαιμόνια εδώ λειτουργούν ως νεράϊδες, οι οποίες «παίρνουν τα μυαλά» και «μαγεύουν», ενοχλούν, αναστατώνουν, εμποδίζουν την ομαλή βιοτή του ανθρώπου.
Έρχεται, τώρα, ο Φιλανθρωπότατος Δεσπότης μας και Κύριος και εισέρχεται στα ύδατα του Ιορδάνη, εισέρχεται με το «πυρ της Θεότητος», μέσα-καταμέσα στην Κτίση, και «συντρίβει τας κεφαλάς των εκείσε εμφωλευόντων -απαισίων- δρακόντων»!. Και ολολύζουν αυτοί και τρέμουν και τρέχουν και φυγαδεύονται.
Και η Κτίσις όλη γίνεται πάλι καθαρή και αμόλυντη, υποτεταγμένη στον Παντοκράτορα Δημιουργό και στα παιδιά Του.
«Ελευθέρα μεν η κτίσις γνωρίζεται, υιοί δε φωτός οι πριν εσκοτισμένοι».
Ανακαινισμένος ο άνθρωπος, σε καινούργια κατοικία-παράδεισο τη Φύση γύρω του.
«Εύκρατοι και επωφελείς» οι πνέοντες άνεμοι, «όμβροι ειρηνικοί», τα νερά που ποτίζουν τις καλλιέργειες της γης προς καρποφορίαν.
Και συλλογίζεται κανείς εκ του αντιστρόφου: Ο αποστάτης, οιηματίας, τεχνοκράτης, αθεόφοβος και καταχραστής της φύσεως σημερινός (δήθεν προχωρημένος και σοφός) άνθρωπος, πόση καταστροφή προξενεί, πόσο μολύνει τον αέρα (για να αναπνεύσει ο ίδιος κάπνα και δηλητήριο), πόσο ανατρέπει την ισορροπία τους νερού (για να εισπράξει πλημμύρες), πόσο δηλητηριάζει τις καλλιέργειες και το χώμα (για να εισπράξει στις τροφές του τοξίνες ασθενειών), πόσο βλάπτει την οικολογική ισορροπία γενικώς (για να ξαφνιάζεται κατόπιν σε ανατροπή του κλίματος, σε καύσωνες και αφόρητους χειμώνες και θύελλες και τυφώνες)..
Κάθε χρόνο, όμως τέτοια μέρα, οι άνθρωποι εισδέχονται Φώτιση και θεία Χάρη και Ευλογία.
Ξυπνούν, διώχνουν κάθε αχλύ από το νου και την ψυχή τους. Ανανήπτουν, ξαναξεκινούν (όσοι καλοπροαίρετοι) για μια ζωή, πνευματικώς και υλικώς, επανατοποθετημένη, ξεκαινουργιωμένη.
Και ραντίζονται από τους Ιερείς του Υψίστου οι οικίες, οι δρόμοι, οι πηγές, οι λίμνες, τα ποτάμια, οι θάλασσες, ο αέρας που μας περιβάλλει.
Και τα σκοτεινά πνεύματα δεν αντέχουν το Φως και εξαφανίζονται, τρέχουν και φεύγουν προτροπάδην. Καψαλιασμένα (καρκάντζια). Ξορκισμένα!..
Τα παριστάνει τόσο απλά, μα τόσο ωραία ο λαός, να ξεφωνίζουνε τρομαγμένα, πανικόβλητα:
Οι χαρές χαθήκανε
Πάμε εμείς να τρέξουμε
πριν μας καταβρέξουνε
στ` αγιασμένο το νερό
και χαθούμε απ` το Σταυρό.
****
Φεύγετε να φεύγουμε,
τι έρχεται ο τουρλόπαπας
με την αγιαστούρα του
Και με τη βρεχτούρα του.
Φώτα ολόφωτα, που θα έλεγε ο Παπαδιαμάντης.
Τρισχαρμόσυνα.
Ας μένουν στο σκοτάδι και στην επήρεια του κακού, όσοι μοιρολατρικά και μαραζωμένα το επιλέγουν με αφροσύνη.
Τα πάντα, γύρω τους και μέσα τους, είναι ολόλαμπρα, ξεκαινουργιωμένα και καταφωτισμένα.
Ασιόδοξα. Ερηνικά. Απαλλαγμένα από «καντζάρους» και «δρακόντους».
Δόξα τω Φανέντι Θεώ!..
